تراژدی؛ کلمه ای گرانبهاست! ازش استفاده می کنیم تا به خشونت٬ درد و بلا و بدبختی٬ ارزش و مقام داده باشیم!
ولی در آخر٬ همه ی خبرها محو میشه٬ و همچنین حس تراژیک ِ ما!
تراژدی اون ضجه ایه که وقتی برای اولین بار یه خبری رو می شنویم٬ می زنیم! چرا؟ چون هنوز اونقدری راجع به خبر نمی دونیم٬ مخصوصن وقتی نمی دونیم چی با کیو مقصر بدونیم .
در حالیکه این خبرای وحشتناک در چیزایی به اسم تاریخ٬ آنالیز و توضیحات حل می شن. اون احساسات ِ خام آروم میشن.اشک ها پاک می شن. گل ها پژمرده میشن. و در عرض یک یا دو سال ما با خودمون فکر می کنیم : چرا اینقدر شلوغش کردیم!؟؟
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر