می -خ - می -ند -ر- یم

.
می خندیم وُ
می خندیم وُ
می-می-ری-م

رفتن 1

اونی که میره، میره یه زندگیه جدیدو شروع می کنه! میره و یه سری آدمای جدید تو زندگیش میاره. میره که پیشرفت کنه....
ولی اونی که می مونه چیزی به خودش اضافه نمی کنه... فقط یه چیزایی کم میشه از زندگیش...
وقتی خیابونا و کافه ها و کلی جا و چیز دیگه رو می بینه یاد اونی که رفته میفته! خاطره هان که اذیتش میکنه
هه

من چقدر قراره اذیت شم؟!؟

تصمیم

بدم میاد از تصمیم گرفتن
بدم میاد که مغزم یه چیز میگه... عقلم یه چیر دیگه
بدم میااااد از این دنیااا
بدم میاد بدم میااااد

به من یک پاک کن بدهید تا لب هایم را محو کنم.....

Home sweet Home

یه خونه ی دوست داشتنی کوچیک! با دیوارای سفید و کفش پارکت کرمی!

یه خونه ای که وقتی از درش میای توو روو دیوار جلوت یه نقاشی ببینی که رنگ غالبش قرمز باشه! راستت آشپزخونه ش باشه و چپش هال و اینا.

یه خونه ای که یه آشپزخونه ی کوچیک اوپن داشته باشه و جلو ی اوپنش یه میز ناهارخوریه 4 نفره سفید باشه!

یه خونه ای که سقف آشپزخونه ش و یه تیکه ای از دیوارش مثه شیروونی باشه!

بعد از تو آشپزخونه و کناره میزه بتونی بری توو یه تراس کوچولو که زمینش چوبیه و دیواراش نارنجی مایل به قرمز. دم در تراسش یه جفت از این دمپایی های راحت گرم قرمز باشه و کلی گلدون های سبززززز!

یه خونه ای که روو تراسش دو تا صندلی و یه میز کوچیک باشه بتونی بشینی و از هوا لذت ببری و بذار باد موهاتو پریشون کنه و اینورو اونور ببره.. هر از گاهیم شبا بری سیگاری بکشی و شایدم بری که با خودت خلوت کنی.... و اون جایی که سقف و دیوار شیروونی شده یه عالمه بالش و کوسن باشه که بتونی اونجا دراز بکشی و گرمی ِ آفتاب رو روو پوستت حس کنی!

یه خونه ای که آشپزخونه ی کوچیکش اونقدر دوست داشتنی باشه که همه ش بخوای آشپزی کنی! رو طاقچه ی کنار پنجره ش یه ظرف میوه باشه و روو قفسه ی کنار گازش یه عالمه کتاب های جوور و واجور ِ آشپزی!

توو هالش یه قالیچه ی خاکستری پهن باشه و یه مبل سفید با کوسن های سبز و خاکستری رووش! یه میز سیاه جلوی مبل باشه و یه گلدون شیشه ای سبز روووش که پر از گل لاله ست با یه عالمه شمع دور و برش! که روی مبل بشینی و پاهاتو بذاری روومیز و فیلم ببینی یا توو بغلش دراز بکشی و ببینی که ثانیه ها می گذره و تو بخوای که زمان همونجا واسته!

بالای مبل قفسه هایی باشه که یه عالمه کتاب دارن! یه مبل یه نفره هم اوون طرفه با یه کوسن بزرگ روو زمین!

کنار مبل یه لوستر ِ احمقانه اومده باشه پایین.. اونقدر پایین که حس کنی توو حلقته!

میز کارتم اون کنار باشه و با یه عالمه گلدون و اینا دور و برش!

یه خونه ای که اتاق خوابش یه کاغذ دیواریه ملیح داشته باشه و سقفش شیروونی باشه و جلوی پنجره ش دو تا گلدون باشه!

یه دیوارش چند تا نقاشی بزده باشی و یه گوشه از اتاقت یه نردبون که از بامبو درست شده بذاری که وقتی حوصله نداری لباسات و بندازی روو نردبون!

یه خونه ای که توو اتاق خوابش قشنگ ترین خوابارو بتونی ببینی!

اینطور خونه ی کوچیکی می خوام من!

البته از پنجره ش یا تراسش ایفل هم دیده بشه و شبا وقتی تاریکه از دور پرنور باشه بدم نمیاد.

هه هه

من، صبا، 15 تیر 89

پی نوشت1: آخ دلم خواست

پی نوشت 2: من خیلی بچه ی قانعی هستم!

درد و دل نصفه شبی -2

بعد از درس خوندن زیاد، با اینکه هنوووووز هم کلی درس تلنبااار شده رو هم، به طور خیلی غیر عادی من استرس لِس میشم و به یه ریلکسی ِ خاصی می رسم و دیگه هم تلاشی نمی کنم و درس نمی خونم.... یادتون باشه که هنوز کلی درس نخونده مونده!!!
الان از همون وقتاس
هی هی

پی نوشت : این درد و دل به حساب میاد دیگه، نه؟

س س س!!

سکوت هیچم نشانه ی رضای من نیست! بیشتر نشانه ی اینه که حوصله ندارم بات جر و بحث کنم!

خیانت

خیانت،

گاهی فقط به اندازه یک


smiley


آل رایت ریزرود بای : لطفا گوسفند نباشید